Mostrando entradas con la etiqueta trotamundos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta trotamundos. Mostrar todas las entradas

jueves, enero 21, 2010

Supostamente...

Hoxe por aquí hai unha suposta folga no ensino na suposta defensa do galego ante a suposta ameaza dun decreto que a Xunta supostamente vai publicar para supostamente corrixir os supostos problemas que viña supostamente causando a suposta imposición supostamente vixente até agora.

Son dos que cre que unha lingua forma parte do patrimonio cultural das persoas e das sociedades. E que iso non é exactamente o mesmo que ser patrimonio dos territorios ou as divisións administrativas.

Son dos que sempre creron que discutir pola lingua é enfrontarse polo continente para non falar do "contido".

Son dos que cre que non debe importar a lingua na que poidan aprenden as matemáticas. Estamos a piques de alumar unha xeración que será capaz de sumar mal en tres linguas distintas.

Son dos que cre que non se lle fai un favor unha lingua porque se use para dobrar ou subtitular as tertulias dos progrmas do corazón ou o "Gran Hermano".

Sempre crin que as linguas valían para entendernos non para clasificarnos, etiquetarnos ou mesmo discriminarnos ou enfrontarnos.

Ás veces, ouvindo algúns debates, teño a sensación de asistir a antigos enfrontamentos relixiosos entre reformistas e contrarreformistas. Estes nin sequera caracterizábanse, como moitas discusións, por tratar de levar a auga ao seu muíño, senón porque houbese un único muíño no centro do río e que fose o seu.

Despois de ter ocasión de compartir momentos felices e tristes con xentes que falaban galego, español, portugués, catalán, eúscaro, inglés, esloveno, finés, alemán, italiano, francés, sueco, checo, eslovaco, estoniano, holandés, polaco, lituano, malaio, coreano, tok pisin, hiri motu ou pama-ñungano ...

... creo firmemente que non hai nada nada como a linguaxe corporal.

Visto en: Sinal de tráfico en finlandés e sueco en Helsinqui - tomada fai unos anos, só minutos antes de entrar no cinema e ver una película na versión orixinal inglesa subtitulada á vez en sueco (amarelo) e finlandés (branco). É decir unha sopa de letras de hora e media na pantalla. :-)

BSO: Body Language Blues - O blues do Linguaxe Corporal - por Micha (un descubrimento no youtube)


Nota1: A pesares de que este blog de todo a cen adoita estar escrito en castelán, observarían que hoxe vai escrito en galego. Chámeno levar a contraria, folga á xaponesa, ou como queiran]

Nota2: Para obtener una versión en Castellano o en otro idioma pueden usar este enlace.

domingo, febrero 08, 2009

Seasick Steve - El crudo sabor de lo auténtico.

Descubrí no hace mucho a Seasick Steve (Steve el Mareado) gracias a los amigos de Calle Real.

Steve nació como Steve Volt en Oakland (USA). Su padre tocaba boogie al piano y Steve intentó aprender pero el divorcio de sus padres cuando tenía cuatro años lo impidió. Con ocho, aprendió a tocar la guitarra gracias a un trabajador del taller mecánico de su abuelo. Unos pocos años después, ese "maestro" llegaría a ser el gran bluesman KC Douglas.

A los 14 años, Steve, harto del maltrato de su padrastro, se fue de casa, convirtiéndose en lo que en Estados Unidos se denomina "hobo". Cruzó varias veces el país de polizón en trenes de mercancías y trabajó, como jornalero, cowboy, empleado en atracciones de feria, y en cualquier puesto temporal que apareciera.

En los años 60 y 70 llegó a tocar alguna vez con Lightnin' Hopkins y John Lee Hooker, estuvo en las manifestaciones musicales de Haight-Ashbury (San Francisco) e incluso trabó amistad con Janis Joplin.

Publicó su primer álbum con 63 años cumplidos y tras una demoledora actuación en un programa de Nochevieja de la BBC, pasó a ser uno de los músicos más requeridos para todo tipo de festivales. Ahora por su trabajo publicado en 2008 acaba de ser nominado para un Brit Award como Mejor Artista Masculino Internacional.

En estos tiempos de concursos de búsqueda de talentos prefabricados, productores musicales todopoderosos, poses de estrella y promociones atosigantes en radiofórmulas, Seasick Steve demuestra que todavía hay sitio para lo auténtico.

Un hombre que llega a los conciertos en una furgoneta reconvertida en autocaravana con un sillón de orejas y una estufa de leña dentro.

Un tipo que sale al escenario y estrecha timidamente la mano del público de las primeras filas.

Un individuo que no duda en hablar con el auditorio, dejar que le pregunten y tomarse tiempo para responder.

Un intérprete que sube a algun espectador al escenario para tocar con él o dedicarle una canción.

Un músico que actúa acompañado de un rollo de cinta americana por si hay que afinar alguno de sus instrumentos como:
  • La "Three-string trance wonder": Una guitarra que compró a un tipo, Sherman Cooper, que recuperaba cosas de la basura. La guitarra está arreglada con cinta aislante, tiene papel rellenando los huecos, y solo tiene tres cuerdas y colocadas en el lugar equivocado. Sherman le pidió 75$ y Steve discutió tanto con él que accedió a comprársela pero amenazó con no cambiarle las cuerdas ni arreglarla, y tocar con ella por todo el mundo para enseñar a la gente que clase de timador era Sherman Cooper. Y a fe que lo consiguió.
  • El "One-string diddly-bo", un listón de madera con una lata a cada extremo y una única cuerda que rasga ayudado por un "cuello de botella". Suele unirla con cinta americana a su muslo.
  • La "Mississippi drum machine", una caja de madera con un micrófono pegado en su interior, con una matricula de Mississippi adherida a un lado y un trozo de alfombra en otro. Steve la ubica en el suelo y sobre ella patea la percusión.

[aqui los dos últimos en acción]

No puedes simular el blues. Es un sentimiento interior que no se puede imitar.
Este tipo lo tiene. Le ha costado caro tenerlo pero es crudo y auténtico como el olor de las estaciones de ferrocarril.

Espero que al igual que aprendió a no caer de los trenes de mercancías en los que viajaba de costa a costa, tampoco sea arrollado por su tardío y merecido éxito.

BSO:
  1. Dog House Boogie - Seasick Steve
  2. Started Out With Nothin' - Seasick Steve
I Started out with nothin and I still got most of it left’
(Empecé con nada y de ella aún me queda casi todo).

Para ver:
  1. Video Promocional de Seasick Steve
  2. Documental sobre Seasick Steve [parte I] [parte II]

sábado, febrero 07, 2009

De Hobos, Tramps y Bums

Si Australia es la cuna del Waltzing Matilda, los trotamundos son también un icono de los Estados Unidos.

La figura se hace común desde el final de la Guerra Civil Norteamericana cuando miles de soldados de ambos bandos, al acabar la guerra comenzaron a recorrer la vasta geografía americana a la busca de las escasas oportunidades que quedaban tras la misma.

No obstante la figura de los trotamundos subiendo y bajando en marcha de trenes de mercancías que cruzaban el país se hizo un clásico durante la Gran Depresión.

Para el término vagabundo en Estados Unidos se utilizan al menos tres términos muy particulares (Hobo, Tramp y Bum) que son muy diferentes en matices.

Los hobos, son los más conocidos y reconocidos. Desarrollaron una jerga propia, un código de signos para señalizar lugares a futuros transeúntes, e incluso en la primera Convención Nacional Hobo, en 1884, se redactó el Código de Ética del Hobo.

Pero nadie mejor para explicar las diferencias entre unos y otros que Steve el Mareado, (quien se merece un próximo post en este sitio para el solo).

Steve dice:

"Hobos son gente sin hogar que viaja buscando trabajos eventuales
Tramps son gente sin hogar que viaja pero no busca trabajar
Bums son gente sin hogar que no viaja ni busca trabajo

y lo sé bien porque yo he sido las tres cosas".

BSO: Hobo Blues por John Lee Hooker (con un magnifico video)


Para saber más: National Hobo Museum