Que noite tan hermosa. Xa os rapaces fixeron os montóns diante das portas con garabullos, toxos e loureiros Pra escomenzar a troula ... Alcéndese a fogueira con faíscas Y-o punto una tremenda labarada cinteleando chispas, salta e rube e triscando se espalla Viva, Viva! ... din todos á porfía Brincando por encima da fogueira uns detras dos outros sin cuidar qu'o lume lles queimase as pernas .... Quen pode esquencer de vello os seus tempos de rapás quen pode esquencer a noite a noitiña de San Xuan C'o seu sequito de bruxas fogueiras, baños de mar, augas de rosas, parrandas, troulas, bailes e ainda máis? Si hasta vellos como somos ós fogos ímos brincar!
Como todos los 25 de Julio me siento alienado cuando, en los periódicos, leo sobre los sentimientos que, una vez elegido "bando", debería nítidamente albergar.
Desde los que celebran el Día da Patria como los resistentes de La vida de Brian (recordando que no se les debe nada a los "romanos" y sin que los del Frente Judaico Popular se mezclen con los del Frente Popular de Judea); a los que consagran al que fue(?) Patrón de España pidiéndole que nos envié una pronta recuperación económica (no deja de ser preocupante ver como representantes de gobiernos elegidos para gestionar estas y otras crisis se encomiendan a un santo).
Demasiados remilgos.
Busco ayuda en el Diccionario de la RAE:
patria. (Del lat. patrĭa).
1. f. Tierra natal o adoptiva ordenada como nación, a la que se siente ligado el ser humano por vínculos jurídicos, históricos y afectivos.
patrón, (Del lat. patrōnus). 4. m. y f. Protector escogido por un pueblo o congregación, ya sea un santo, ya la Virgen o Jesucristo en alguna de sus advocaciones.
Entre uno y otro, ¡ bendito lenguaje !, encuentro algo que me hace sonreir
patrocinador, ra. 2. adj. Dicho de una persona o de una entidad: Que patrocina una actividad frecuentemente con fines publicitarios.
Si, es eso... ni patria, ni patrón... mero patrocinio.
Actos y simbolos al servicio de los partidos y sus líderes...
Alimento para simpatizantes incondicionales...
Pongo los periódicos debajo del brazo y recorro la ciudad en fiestas, perdiéndome entre cansados peregrinos con GPS, el reggaettón de las atracciones de feria, hippies de perro y flauta, insistente tenderas ofreciendo tarta de santiago, tunos en la tercera edad y multitudinarias excursiones de portugueses equipados con la misma gorra,...
me siento bien
Actualización: Con buen criterio Logio me advierte que me salté otro término oportuno:
patrimonio. (Dellat. patrimonĭum). 1. m. Hacienda que alguien ha heredado de sus ascendientes.
Esta si que la entiendo, y mira que siendo más grande que una catedral y perteneciendo a toda la Humanidad... no lo vi...
me siento aún mejor
Visto en: Santiago en Fiestas.
Foto: Fuegos del apóstol (que ví lamentablemente por la tele) adaptada de una de Arufe (Gracias por compartir)
En Pontevedra a las 22:30 tocaba el incombustible Juanito Invierno, quien demostró que no solo se puede tocar blues siendo blanco, sino que se puede hacer incluso siendo albino :-)
Pero frente a estas dos grandes tentaciones, la vena tradicional me llevó a elegir, como llevo haciendo sin fallar los últimos años, ir a ver los fuegos del Apóstol a Santiago.
Estuve toda la tarde-noche, bajo la lluvia y el viento, maldiciendo mi elección. Al final, casi como si estuviera pactado, la lluvia amainó para dejar que durante media hora mágica, tonelada y media de pólvora, adornara uno de los más increíbles escenarios que hay para hacer juegos de luz y sombra.